رد شدن به محتوای اصلی

سهم ما ایــــــــــــــــــــــــــــــنه ...

تابه حال برایتان پیش آمده داخل اتاقی بروید که هفته ها وماهها بلکه سالها متروکه ودست نخورده مانده و هیچ بنی بشری داخلش نرفته باشد ؟ روی مبلها پارچه های سفید کشیده اند . روی همه چیز غبار و خاک گرفته مثل خانه خانم هاویشام ! پنجره را باز میکنید و نور چشمتان را میزند . ستونی از نور به داخل اتاق تابیده می شود .یکی از روکشهای مبل را برمیدارید و میتکانید . حالا یک گوشه بیاسیتد و به این اثر هنری که در اثر برخورد گردو غبار با ستون نور تشکیل می شود نگاه کنید . ذرات گرد و خاک در ستون نور به سمت خورشید میروند، دور خودشان میچرخند و همینطور بالا و بالاتر میروند .

فکرش را بکنید این ستون نور چه قدر شبیه به کهکشان راه شیری است . بله کهکشان خودمان است انگار ! این گردو خاک وغبار چقدر شبیه به ستاره ها وسیارات کهکشان خودمان است . زمین کجاست ؟ سیاره ما کدام است ؟ کدام یک از این ذرات شناور در این کهکشان است ؟ قدرت خدا اصلا دیده نمیشود ! نمی توانی بگیری اش اصلا نمی توانی پیدایش کنی و با انگشت نشانش بدهی . سیاره ما در این کهکشان گم و گور است . در برابر این عظمت ذره ای بیش نیست !

من و تو کجای این کهکشانیم ؟ روی یکی از این ذرات میکروسکوپی غبار . سهم ما از این امپراتوری عظیم چیست ،چقدر است ؟

محض گل روی شما باید عرض کنم ، من حتی 50 متر مربع  از این سیاره ، از این کائنات ، از این ستون نور ، از این خلقت و دستگاه پیچیده ، نصیبم نشده است ...!

شما را نمی دانم !

 

 

 

 

پ.ن : جنازه ام را هم سپرده ام بعد از مرگ بسوزانند و خاکسترش را به باد بسپارند تا برود و پودر شود، گم و گور شود . ما چیزی از خاک نخواستیم !

پ.ن۲ : شما را به خدا ببینید میتوانید کمکی کنید به این جریان

+;نوشته شده در ;2008/5/11ساعت;14:37 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;

نظرات

حامد گفت…
یکشنبه 22 اردیبهشت1387 ساعت: 14:46

سلام ×××××××××××××××××خسته نباشید..تبریک میگم .. وبلاگتون تکراری نیست ! همون طور که نظر من تکراری نیست!پس دوست دارم مثل بقیه کارتون تکراری نباشه و یه سر به من بزنید..وبلاگ من : ×دانلود کتاب درخواستی×خوشحالم میکنید..یا علی
رضا گفت…
یکشنبه 22 اردیبهشت1387 ساعت: 14:58

آنکه پر نقش زد این دایره ی مینائیکس ندانست که در گردش پرگار چه کرد
بنل گفت…
دوشنبه 23 اردیبهشت1387 ساعت: 10:16

شما تو قلب یه آدم قطعاً داری امپراطوری می کنی!! و این سهم شماست!!!!
بنل گفت…
دوشنبه 23 اردیبهشت1387 ساعت: 10:22
بنل گفت…
دوشنبه 23 اردیبهشت1387 ساعت: 10:22

میشه زودتر کاریکاتور بذاری تا دل ببری با اون کارات ؟ تو این کهکشان هر چه گشتم کاریکاتورای زیباتر از کاریکاتورای یک استعداد درک نشده نیافتم!!!
شمسی خانوم گفت…
دوشنبه 23 اردیبهشت1387 ساعت: 15:23

من خیلی وقتا به این مساله فکر می کنم. آره. ما توی جهان به این بزرگی هیچی نیستیم. ولی همین بدن مون رو در نظر بگیر. اعضا. ارتباط شون با مغز. قلب. حرکت. اعصاب. ماهیچه ها. سلول ها! همون سلول رو نگاه کن! به راستی خودش یه سیاره نیست؟ اتم. قوانین پیچیده ی درون اتم. نظم های مشخص درون هر اتم... خود ما به تنهایی یه کهکشانیم! اون 50 متر هم گیرت میاد! نگران نباش.
dancer گفت…
دوشنبه 23 اردیبهشت1387 ساعت: 22:7

ما نیز
سهیل گفت…
سه شنبه 24 اردیبهشت1387 ساعت: 16:12

اصلا فکر نمی کردم متاهل باشی چه برسه به اینکه بچه هم داشته باشی. (بگو خب که چی؟!) هیچی مثلا خواستیم یه چیزی گفته باشیم. آهان، راستی منم یه دختر دارم. ولی 8 سالشه. اخر هفته ها، 5شنبه و جمعه با هم هستیم.واسه اون طفلک هم واقعا متاسفم. کاری هم که ازم بر نمیاد جز اینکه دعا کنم تا بلکه معجزه ای رخ بده.همین.
اسپایدرمرد گفت…
چهارشنبه 25 اردیبهشت1387 ساعت: 12:41

گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق مناز خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم
چهارشنبه 25 اردیبهشت1387 ساعت: 17:52

دو کاریکاتور از:شاهین کلانتریhttp://www.kalantarcartoon.blogfa.com
فاطمه گفت…
پنجشنبه 26 اردیبهشت1387 ساعت: 17:14

همیشه از این خونه ها دوس داشتم...خیلیا میترسن از این خونه ها ولی من آرامشو میتونم تو همون ملافه های سفید پیدا کنم...
bITA گفت…
شنبه 28 اردیبهشت1387 ساعت: 17:31

ایشالا ویلا بگیری / کنار دریا بگیری !

پست‌های معروف از این وبلاگ

یادداشتهای پراکنده

  روزهای زیادی از کودکی تا همین امروز که نرم نرم دارد ۴۳ سالم میشود تنها، اندوهگین و در انزوا بودم. هربار به گذشته برمیگردم یادم می‌آید یک گوشه ساکت‌تری نشسته بودم. توی حیاط خلوت پشت خانه، توی اتاق، توی آن اتاق مملو از لباس مهمانی‌ها، توی آیینه خیره به چشمهام، توی کارگاهم، گوشه‌ی یک روستا، پشت مبل بزرگ خانه وقتی همه خواب بودند و مادر نبود و من همیشه بی‌دلیل گریه میکردم! گریه کردن به مثابه خود ارضایی و به مثابه مناجاتی چیزی بود. حالا نمیدانم دیر شده یا نشده. اما نه تنها نمیخواهم گریه کنم بلکه میخواهم خیلی آگاهانه برگردم پشت مبل سیاه، توی حیاط خلوت و سایر جاها، موسیوی کوچک گریان را در آغوش بگیرم و بگویم ببین نمیخوام بهت بگم قرار است این‌گوهی که توشیم جای بهتری بشه اما باور کن اصلا ارزشش را نداره. میدونم قراره چی بشه، من از همونجا اومدم پیشت، اما ببین من من من من همیشه خدا کنارت هستم.. ما باهم این رو هم رد میکنیم .. موسیو تاجینو روز رحلت  #یادداشت_های_پراکنده

اینجا چراغی روشنه

حالا در خانه جدیدم . خانه بزرگ است . بزرگ یعنی از خانه هایی که داشتیم تا بحال بزرگتر . اولین خانه ای که داشتیم یک خانه بود در حد یک راهرو که باید یکوری خودمان را از اتاق خواب به آشپزخانه می رساندیم .گاهی اوقات رسیدن به توالت سخت بود و جانکاه و ایراداتی بر ما وارد می شد . جمعه ها یادم است وقتی می رفتیم خانه پدری ام من کله معلق می زدم سر سفره  و می دویدم مثل دیوانه ها . خودم هم نمی دانستم چرا واقعن . خانه بعدی بزرگتر بود اما موش داشت و نقشه کشی اش خیلی بد بود و پرتی زیاد داشت و من دستم به خون چند موش آلوده شد . عمله ها با همدیگر شور کردند و آن خانه را ساخته بودند . عین این فیلمهایی که فیلمنامه ندارد یا این نود شبی ها که می گویند بروید جلوی دوربین بزنید توی سرو کله خودتان ملت بخندند . اینطور خانه ای بود . دوتا خانه دیگر عوض کردیم تا آمدیم اینجا و اینجا بزرگ است برایمان . خوب است . توالت فرنگی دارد و من توالت اینطوری دوست دارم . از یکجا باید فرهنگ را شروع کرد . ما که نمی توانیم برویم اروپا پس اروپا را بیاوریم اینجا و چه جایی به تر از توالت که ارادت دارم به ایشان .  پرده ها را کرکره ای چوبی...

چگونه وبلاگ نویس حرفه ای شویم

 یاوقتی از حرفه ای بودن حرف Ù…ÛŒ زنیم از Ú†Ù‡ چیز حرف Ù…ÛŒ زنیم یا هرچی اصلن 1 .روشنفکر باشید . تلویزیون نبینید Ùˆ یا اگر دیدید به کسی نگویید . از تلویزیون بدبگویید . فوتبال ورزش عوام است . شما نباشید . پوپولیست نباشید .    طرفدار هیچ تیمی نباشید حتی اگر روی شرتتان نوشته اید ( شما کهنه ØŒ تولیدی) قلب بوئین زهرا به عشق پرسپولیس Ù…ÛŒ تپد . 2 کامنت نگذارید توی وبلاگ دیگران Ùˆ این را تویجای جای وبلاگتان بگنجانید Ú©Ù‡ اینگونه اید . بگویید اگر هم کامنتی دیدی مال دیگریاست . شل سیلور استاین قبل از اختراع وبلاگ در کتاب مقدسش گفته بود یکنفر آمده استپوست مرا دزدیده Ùˆ اگر دیدی توی Ø®Û...