موسیو تاجینو

1 - اجازه میدی کانال رو عوض کنم ؟ + نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــع ( با جیغ طبعن) - : امم خب باشه . اصلن نمیدنم چرا این سوال رو مطرح کردم ، فقد خواستم اعتراض مدنی خودم رو به این وضعیت اعلام کنم . از سری دیالوگهای پدر ، دخدری بر سر جنجال فارسی وان بینی / نبینی ! 2 فردوسی پور دیشب در نود گفت :" بخش دوربین نود رو نداریم چون یک مدت که اینترنت کند شد الانم کلن ایمیلها قط شدن . خدا کنه موقتی باشه حالا ! بعضیا با ایمیلشون کار واجب دارن "   فکر میکنم فردوسی پور این ظرفیت رو داره که رهبری جنبش رو به عهده بگیره . من خودم خیلی موافقم و این خیلی مهمه 3  خب به هر حال خدا اگر زن بود ، خانمهايي بودند که اجازه مناجات به آقايان نمي دادند و طبعن تاريخ ديانت طور ديگري رقم ميخورد . گاس تاريخ ويلدورانت هم 4 فکر میکنم عاقبت همه ما بعد از ملی شدن صنعت نت ، عین عاقبت تماشاگرای ترومن شو باشه. وقتی ترومن رفت از استودیوی شهرشون، همه بر میگردیم سراغ درس و مشق و زندگانیمون . کاش خود ترومن بودیم لااقلکم 5 مثلن خوبه اینترنت رو قبل از ملی کردن و قط کردن برای یک روز ...

چیزی که ناراحت کننده است برای من هجرت روز افزون هموطنان به خارجستان نیست . ناراحتت کننده جایی است که آدم یک لحظه فکر کند این حجم عظیم مهاجران بخواهند فرهنگ ایرانی را ولو ناخوداگاه به دنیا سرایت بدهند . فکر دنیایی با فرهنگ ایرانی واقعن برایم هولناک است      

 دل مرا کباب کردی که تو با آن عکس شیکاگو ات که  .  چقدر من دلم تنگ میشود برای آنجا ! من چرا باید دلم تنگ بشود ؟ من هیچوقت آنجا نیستم. من دلم برای کسانی تنگ میشود که هرگز ندیده ام ، دلم برای جایی تنگ میشود که هرگز نبوده ام . .  من اینگونه آدمی هستم . من دلم تنگ است واقعن برای قدم زدن روی سنگ فرشهای مادرید و تنریف . من دلم تنگ است برای رستورانهای نیویروک . برای آن شیشه باران خورده . برای آن سس های روی میز . من دلم تنگ دختر لاغری است که مرا تنها گذاشت و به مینیسوتا رفت . من دلم برای پسرم میسوزدکه رفته است جنگ جهانی . من دلم در گرو  مادر پیرم است که منتظر نامه من از اردوگاه نازی در ورشوی لهستان چشم به در دوخته است . من دلم برای کافه های پاریس تنگ است  . برای موسیو لومر که هر روز سر ساعت می آمد و همان همیشگی رو می خواست . من کجای این جهانم ؟ من چه وقت این زمانم ؟  من هرکجا هستم باشم . سر جایم نیستم قطعن  پ.ن : لابه لای نامه نگاری های الکترونیک

1 هوا چقدر سرد است . چقدر هوا سرد است دوباره و هزار بار دیگر هم اگر بپرسی میگویم سرد است . من اینجا دارم سگ لرز میزنم . تو هم که نیستی ؟ تو ؟ تو اصلن وجود نداری . من این تو را گفتم تا شاید کمی شاعرانه بشود . همینجوری گفتم .. تو نیستی ولی خب . دروغ نگفتم 2 کبریت ندارم توی جیبم تا عین دخترک کبریت فروش روشن کنم . یکدانه فندک دارم مال آشپز خانه است . همانرا روشن کنم شاید تاثیر روانی اش مرا گرم کند . که نمی کند . شاید بکند . کی به کی است توی این مملکت 3 ترق ترق صدا می دهد دستم میلرزد . فندک می افتد . دوباره میزنم . آه روشن شد . تصویر زنی آمد که دارد بهش تجاوز میشود . دسته جمعی هم . خاموشش کردم بی صاحاب را .. ته دلم خالی شد بیشتر . دوباره روشنش کردم . واع ... تصویر یک سری قبض است . قسط است ؟ قبض گاز است ؟ قبض برق است ؟ ریدم ... خاموشش کردم بازهم .. 4 یک سری چیز توی جیبم است . سرد است . ئه اینها شمع است ؟ دور کمرم شمع بسته است . چرا من این همه شمع به خودم بسته ام ؟ من یک شمع فروشم ؟ من اصلن چرا گوشه خیابان هستم ؟ من لابد یک شمع فروشم .. 5 با فندکم یکی از شمع ها را روشن میکنم ...

چیزی که مرا در این جریان خانم فراهانی عصبانی میکنید آن عده ای نیستند که وا مسیبتا راه انداخته اند ، که همیشه راه می اندازند . توقعی نیست از آنها . داستان و مساله اصلی روشنفکرانی هستند که در مقام دفاع بر آمده اند از آن عکس و آن جریان . دست پیش را جلو جلو گرفتند تا پس پسکی نیوفتند . عکس ایشان را در شبکه های اجتماعی شر میکنند با افتخار و به منتقدان ( کدام منتقد ؟ ) میتازند . بگذارید کار خودش را بکند گلشیفته و آب در آسیاب سلحشور و همپالگیانش نریزید . برهنگی ایشان نباید برایتان اهمیتی داشته باشد اگر روشنفکر باشید . که نیستید

 تیتر زده اقا که : حالا دونیا ایران را کشوری صاحاب تفکرو اندیشه و بلاه بلاه میداند . کارتونیستهای ایرانی بیسیاری از جوایز درست و درمون بین المللی را برده اند و خورده اند اما حتی همسایه شان هم خبر دار نشده است . حتی کارتونیستهای دیگر هم . این در حالی است که شهریترین کارتونیستهای ایرانی به اندازه علیشمز در جامعه شناخته شده نیستند . با یک گل دشت بی فرهنگی ما باهار نمیشود ریفیق . 

امروز در پیاده روی هایم یکنفر را دیدم که سرشار از امید بود . خیلی وقت بود اینچیزها را ندیده بودم . چشمانش برق میزد . همه انرژی اش را گذاشته بود تا به اتوبوس برسد .  پیر زن چاقی بود که سینه های آویزانش بالا پائین می پرید وقت دویدن و نفس نفس میزد و می خندید . او سرشار از زندگی بود و همه هدفش و برنامه کوتاه مدتش این بود که به اتوبوس برسد و بعد به خانه اش و بعد به روز مرگی هایش