آخه آقامه دوسش دارم ( یه یه یه یه نُنُر ! )

قسط دوم شهریه مدرسه را که دادم شجاع شدم!
رفتم با معلم و مدیر مدرسه ی دخترم حرف زدم. گفتم که راضی نیستم از وضعیت این بچه. من انتظار بیشتری از دخترم دارم چون میدانم چه استعدادی دارد. اصلن من هیچی. من پدرش هستم و قربان دست و پای بلوریش میروم. بقیه چی؟ همگان چی؟ آنهایی که بهشان واضح و مبرهن است چی؟ 
گفتم: این بچه سیستم آ یو اس اپل را فوت آب است. شما الان بهش بگو یک اسکرین شات بگیر ببین چه کار میکند. یا مثلن برو اپ استور و بازی نصب کن. گفتند شرطی شده. گفتم: چند وقت پیش خواست برود توی فیسبوکِ من دید فیلتر است رفت وی پی ان را روشن کرد. گفتند: چند حرکت کرده؟ گفتم دوتا. گفتند دوتا بیشتر نمی تواند. گفتم شما میخواهی بروی توی فیسبوک چند حرکت میزنی؟ دوتا دیگه
گفتند آقا ما به بچه ی شما عکس گاو و گوسفند و مرغ و سبزه نشان دادیم گفتیم غذای ما کدام است سبزه را نشان داده بعد شما آیوس آئوس میکنی؟ گفتم : آ یو اس اولن. بعدش مگر دختر من توله ی گرگ یا پلنگ است که شما توقع دارید گاو درسته و زنده ببینید بگوید این غذای ماست؟ من توی این عمر درازم تا حالا صحنه سر بریدن و قطعه قطعه کردن و توی آبگوشت انداختن یک گاو را ندیدم. شما دیدی خودت؟ اصلا تو یک درصد احتمال بده دختر من گیاهخوار است..
*
دو سه روز است فکری شدم. باید چه کنم با این وضعیت؟ دختر من قدرت تکلم و حرکت ندارد. خجالت ندارد گفتن این حرفها. چیزی که خجالت آور است وضعیت آموزش افتضاح استثنائی این کشور است. معلمان دلسوز و مهربان اما غیر متخصص در کارشان. مدرسه هایی که پول گرفتن و فیش صادر کردن را بلدند. کشوری که برای بچه های معولی اش کاری نمیکند چه برسد به کم توانهای جسمی و ذهنی.
*
در اقیانوس شنا میکنم