رد شدن به محتوای اصلی

حال وحوصله کشیدن کاریکاتور را ندارم! راستش را بخواهید از وقتی این کاریکاتور(!) را دیدم توان کشیدن برایم نمانده!!

نفسم بند آمده ...در ابتدا باور نمی کنم; ...اما خبر تأئید شده بود ...

خدایا این زن چقدر شبیه به; مادر من است; ، چقدر شبیه به خواهر من است ...اگر من آنجا بودم و یک نفر دیوانه مادرم را ، خواهرم را و یا همسرم را به جرم اینکه روسری اش در آفساید قرار دارد کتک میزد من چه میکردم ؟ من که اهل چاقو کشی نبودم ...زورش را هم ندارم ... تازه استادم هم یادم داده است که : اگر کسی به صورت چپ تو سیلی زد تو سمت راست را به طرفش برگردان ...اما استاد کاش یادم میدادی که اگر همان یک نفر به صورت راستم شلیک کند چه باید بکنم ؟ ...

دوست ندارم در این مرز پر گهر نفس بکشم ...هیچ دوس ندارم دخترم در این فرهنگ رشد کند ...کاش با آبگیری سد سیوند همه این ملک زیر آب برود ...کاش یک نفر پیدا شود دست مرا بگیرد و با خودش ببرد ...ببرد به یکی از همین کشورها که مردمش آدم میخورند; ...همانجایی که حداقل از قبیله خودشان کسی را سرو نمیکنند !

به هر آن کجا که باشم به جز این سرا;;سرایم

;

+;نوشته شده در ;2007/5/24ساعت;19:59 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;
برچسب‌ها:

نظرات

‏یاغی گفت…
چهارشنبه 21 مرداد1388 ساعت: 0:13

عکس که دیده نشد. احتمالا از سرور برش داشتن. اما با توجه به متن میشد فهمید که چه جور فاجعه ای بوده. فجایعی که هر روز و هر روز و هر روز.... تکرار میشه.
۲۱ مرداد, ۱۳۸۸
‏شهرزاد گفت…
جمعه 20 فروردین1389 ساعت: 20:21

pas bayad kheyli khoshbakht basham ke unja zendegi nemikonam!!!!!!!!
۲۱ فروردین, ۱۳۸۹
ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

یادداشتهای پراکنده

  روزهای زیادی از کودکی تا همین امروز که نرم نرم دارد ۴۳ سالم میشود تنها، اندوهگین و در انزوا بودم. هربار به گذشته برمیگردم یادم می‌آید یک گوشه ساکت‌تری نشسته بودم. توی حیاط خلوت پشت خانه، توی اتاق، توی آن اتاق مملو از لباس مهمانی‌ها، توی آیینه خیره به چشمهام، توی کارگاهم، گوشه‌ی یک روستا، پشت مبل بزرگ خانه وقتی همه خواب بودند و مادر نبود و من همیشه بی‌دلیل گریه میکردم! گریه کردن به مثابه خود ارضایی و به مثابه مناجاتی چیزی بود. حالا نمیدانم دیر شده یا نشده. اما نه تنها نمیخواهم گریه کنم بلکه میخواهم خیلی آگاهانه برگردم پشت مبل سیاه، توی حیاط خلوت و سایر جاها، موسیوی کوچک گریان را در آغوش بگیرم و بگویم ببین نمیخوام بهت بگم قرار است این‌گوهی که توشیم جای بهتری بشه اما باور کن اصلا ارزشش را نداره. میدونم قراره چی بشه، من از همونجا اومدم پیشت، اما ببین من من من من همیشه خدا کنارت هستم.. ما باهم این رو هم رد میکنیم .. موسیو تاجینو روز رحلت  #یادداشت_های_پراکنده
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

اینجا چراغی روشنه

حالا در خانه جدیدم . خانه بزرگ است . بزرگ یعنی از خانه هایی که داشتیم تا بحال بزرگتر . اولین خانه ای که داشتیم یک خانه بود در حد یک راهرو که باید یکوری خودمان را از اتاق خواب به آشپزخانه می رساندیم .گاهی اوقات رسیدن به توالت سخت بود و جانکاه و ایراداتی بر ما وارد می شد . جمعه ها یادم است وقتی می رفتیم خانه پدری ام من کله معلق می زدم سر سفره  و می دویدم مثل دیوانه ها . خودم هم نمی دانستم چرا واقعن . خانه بعدی بزرگتر بود اما موش داشت و نقشه کشی اش خیلی بد بود و پرتی زیاد داشت و من دستم به خون چند موش آلوده شد . عمله ها با همدیگر شور کردند و آن خانه را ساخته بودند . عین این فیلمهایی که فیلمنامه ندارد یا این نود شبی ها که می گویند بروید جلوی دوربین بزنید توی سرو کله خودتان ملت بخندند . اینطور خانه ای بود . دوتا خانه دیگر عوض کردیم تا آمدیم اینجا و اینجا بزرگ است برایمان . خوب است . توالت فرنگی دارد و من توالت اینطوری دوست دارم . از یکجا باید فرهنگ را شروع کرد . ما که نمی توانیم برویم اروپا پس اروپا را بیاوریم اینجا و چه جایی به تر از توالت که ارادت دارم به ایشان .  پرده ها را کرکره ای چوبی...
۳۰ نظر
بیشتر بخوانيد

آخه آقامه دوسش دارم ( یه یه یه یه نُنُر ! )

امشب که نه فردا عاشورا است یا تاسوعا ؟ من نمی دانم کدامیکی اولی است . حوصله ندارم به این چیزها فکر کنم .احترامتان سر جای خودش . عذا دار باشید یا عزا دار باشید . در عالم خودتان سیر کنید . خوشبحالتان اما بروید جان مادرتان توی خانه خودتان این کار را بکنید من می خواهم آلبوم جدید شاهین نجفی را گوش کنم که تازه دانلود کردم . این مرد بسیار موزیک وکلام زیبایی دارد اما خودش به شدت بی شخصیت و لمپن است . من رشتی ام مثل کامبیز وی او ای و احتمالن با انزلی چی ها مشکل باید داشته باشم . این انزلی چی ها هستند که مشکل دارند با همه . دعوا دارند کلن . توی خیابان الکی بهت گیر می دهند و گله ای میریزند سرت و با چاقو می زنندت حتی اگر حامله باشی . قدیمها که اینطوری بودند الان نمی دانم آدم شده اند یا نه ! باری، از این سر وصدا می گفتم .الان یک نواری گذاشته اند زیر پاساژ که من یک لحظه در خودم بودم دیدم صدای جیغ و داد می آید . یک آن فکر کردم مردم سوار بر سفینه شهر بازی شده اند اما داشتند عزاداری میکردند . یک یارویی با یک صدایی که عین فیلمهای پور.ن  بود حین حین حین حین میکند و مردم استقبال میکنند از این جست و خیز یک...
۹۳ نظر
بیشتر بخوانيد