افسانه نوزده نود

یکرانی هلو بردار بیا کنارم بنشین تا ببرمت یک جای خوب .حالا  باید خوب تکانش بدهی تا گاز داخلش متراکم بشود ودرش را که باز کردی صدای انفجار بدهد . پس خوب تکانش بده و  وقتی خوب تکانشدادی دوباره تکانش بده و حالا بازکن هر باز کردنی را و حالا قوای دماغی ات را متمرکزکن تا بوی آدامس " سین سین " را که بیست سال پیش بود و همان زمان منقرضشد نسل اش را خوب درک کنی .

به 1990 خوش آمدی . جام جهانی ایتالیا و  مارادونایی که مرجع تقلیدت بود گویی و بازی با کامرون که خوابم برد  و آن شبی که زلزله آمد . همان شب منظورم استامروز . بازی برزیل اسکاتلند بود فکر می کنم . برزیلش که بود اسکاتلندش حالا بماند .تلویزیون سیاه سفید بود و برق کلن آن روزها ضعیف بود و یکهو تصویر نقطه می شد میرفت وسط تی وی و مادر فریاد می زد بدو بدو خاموشش کن و من بدو بدو  خاموشش می کردم تا نسوزد و آن شب هم اینگونه بود. چند بار نقطه شد و سر آخر پشیمان شدم و خوابیدم  . چند دقیقه بعد در خواب فهمیدم خانه شروع میکند به بالا پائین رفتن. شیشه ها می لرزید و صدای مهیبی از دور نزدیک می شد .  که یک نفر آمد مرا و خواهرانم را زیر بغلش زد و  از اتاق کشید بیرون و در دست دیگرش پدرم بود که آن شب در نوشیدن شربت سینه زیادهروی کرده بود و فکر میکرد اصلن خودش است که دارد میچرخد و شلوارش را به سختی میپوشید و می خندیدم به آن وضعیت . باری مادر همه مارا برد از خانه بیرون . کوچه  مانند داستانهایآخر زمانی شده بود . مردمبی هدف می دویدند و زمین می خوردند  و خانهها کج می شدند و تیرهای برق منحنی و  سیمهایشان پاره و آویزان . اتومبیلها همینطورخاموش خاموش حرکت میکردند و می خوردند به همدیگر و دقایقی اینگونه گذشت ..

یک فولکس بیتل ( قورباقه ای ) داشتیم همان موقعها که در شرایط نرمال وقتی روشنش می کردیم همه گمان می کردند صدام حمله کرده استچه برسد به آن شب . قرار شد با همسایه خوبمان برویم به آشنایان سر بزنیم ببینیمزنده اند یا ... شهر وضعیت مهیبی داشت . همان چیزی بود که می گفتند قیامت است . اماما بچه ها می خندیدیم و خوشحال بودیم که آن ساعت شب داریم توی شهر دور می زدیم .همه سالم بودند همه خوب بودند . شهر ولی خراب شده بود . شب خانه ما خوابیدیم باهمسایه و آن شب اولین باری بود که من کنار یک دختر خوابیدم . پدر و مادرمان به اینوضعیت می خندیدند . خجالت کشیدم ..( رانی ات را بخور عزیزم فراموشش کردی انگار !)

صبح صدای گریه  بود که می آمد . یکی با شیون می گفت منخاله ام رو می خوام ... و صدای فریاد از توی کوچه می آمد . خبرها یکی یکی می رسیدند و  بر وحشت ما می افزودند . خیلی ها مرده بودند ساختمانهای زیادی ریخته بود و خبر میرسید بعضی ها برای در آوردن النگوی طلا از دست مرده ها به خودشان زحمت نمی دهند و  مچ دست را می بریدند . می ترسیدم .

آن سال فوتبال وسیله ای شد برای نجات هزاران  انسان که بیدار بمانند و فرصتی برای فرار  از خانه . حالا هر 4 سال یکبار  همین موقع ها از خدا متشکر می شوم برای خاطر جام جهانی .

+;نوشته شده در ;2010/6/23ساعت;21:15 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;