رد شدن به محتوای اصلی

آیا مادیسکو دانسه ...

گاهی اوقات شده است بروی گنجه قدیمی را باز کنی دفتری چیزی از خودت بیابی و نوشته اش را هم گاهی ؟ بعدن فکر کنی چه آدمی بودی پیشترک و اصلن اینرا خودت نبشتی یا فامیلت ؟ چرا آن موقع اینطور فکر میکردی و بیسار و اینا ؟

اثاث کشی که کردیم زیر تخت کیفی پیدا کردم پر از طراحی سالهای نه چندان دور کارتونهایی نیمه کاره . آثاری ناقص الخلقه که داشتند نفرینم میکردند از خلقتشان  تند تند . اینی که میبینی را وقتی دیدم اش همه چیزش برایم بیگانه بود . طراحی اش . سوژه اش ، رنگش حتی آن چسب که زده بودم دور کادر تا وقتی رنگ آمیزی تمام شد بکنمش و کادری تر و تمیز داشته باشم و اصلن یادم رفته بود این ترفند را ! فکر کردم این کار من نیست و از کسی گرفتمش . اگر کامل بود این فکر را میکردم اما ناقص بود . حالا من چه فکر میکردم آن روزگار دور که بیماری کشیدم میرود پیش طبیب و اوشان چسب زخم را میکند و مخ یارو با تمامی محتویات دیگر صورتش میریزد کف درمونگاه ؟ چه خورده بود م ؟ چی دیده بود ؟ چه کسی ، چه چیزی به من گفته بود ؟


پ.ن : عازم پایتخت کشورهای اسلامی هستم 

پ.ن2 : تیتر را که دارید ؟ یادتان هست ؟

+;نوشته شده در ;2009/9/16ساعت;20:55 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;

نظرات

مهسا گفت…
چهارشنبه 25 شهریور1388 ساعت: 17:28

سلام این کد رو گذاشتم تو وبلاگم خیلی خوشکل و ناز شده آموزشش هم اینه *** اگر دوست داری کلمه نظر دهید که زیر همه نوشته هات به شکل خیلی ساده وجود داره رو خیلی جذاب کنی به اینجا برو http://blogdownload.blogfa.com/page/comment-blogfa.aspx______________________________________*** اگر دوست داشته باشی میتونی لینک وبلاگت رو بین وبلاگهای دیگه توی سایت www.SAREVAGHT.com که مخصوص وبلاگهاست به رایگان در صفحه اول تبلیغ کنی .این کد رو در ویرایش قالب وبلاگت قرار بده زیر تگ <BLOGFA> برای پیدا کردنش هم کافیه بعد از رفتن به ویرایش قالب دکمه های CTRL + F رو با هم فشار بدی و بعدش هم <BLOGFA> رو جستجو کنی . بعد از اینکه کد رو قرار دادی یک ستاره زیر همه نوشته هات اضافه میشه که بازدید کننده های وبلاگ با کلیک روی اون ستاره به مطلبت رای میدن که امتیاز وبلاگت بالاتر میره .راستی میتونی بجای عکس ستاره هر عکس یا نوشته دیگه ای رو جایگزینش کنی فقط باید توی کد به جایhttp://sarevaght.com/web/images/gif.gif آدرس عکس  خودت رو قرار بدی  ( البته کوچیک باشه )کد : <script type="text/javascript" src="http://sarevaght.com/web/star.js"> </script><a target="_blank" href="http://www.sarevaght.com/web/add?url=<-BlogUrl->/<-PostLink->&title=<-PostTitle->"><img alt="با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده" src="http://sarevaght.com/web/images/gif.gif" style="border: none; padding: 0px"/> </a><script>document.write(opp1);</script> ______________________________________
چهارشنبه 25 شهریور1388 ساعت: 21:0

اختمالا دجار توهمات درونی نشده بودید؟
لاله گفت…
چهارشنبه 25 شهریور1388 ساعت: 21:37

نه؟ من که یادم نیومد؟ چی هست؟
افرا گفت…
چهارشنبه 25 شهریور1388 ساعت: 22:55

لعنت به من که فقط این چیزا رو می بینماثاث کشی، علی جان اثاث...
_______________
ALITAJADOD پاسخ ميدهد :
:D
مهشید گفت…
چهارشنبه 25 شهریور1388 ساعت: 23:8

یعنی کجا می ری؟
مينا گفت…
چهارشنبه 25 شهریور1388 ساعت: 23:38

Dance danceياد خودش به خير و خاطره بازيگرش ميتون فقيد گرامي باد، پير شده طفلك!
مترسک نقاش ! گفت…
پنجشنبه 26 شهریور1388 ساعت: 0:10

الان دوباره بلاگتو باز کردم . پس این آهنگ بلاگ تو بود که اون شب اونطور منو داغون کرد !
بهاره گفت…
پنجشنبه 26 شهریور1388 ساعت: 1:2

تیتر رو متوجه نشدم من. تصویر هم کامل لود نشد برای سرعت پایین. فردا باید از نت پرسرعت محل کار سو استفاده کنم.علی الحساب اومدم بپرسم "کشورهایی اسلامی" یعنی چندتا کشور؟! مگه چندتا کشور اسلامی هست کلا؟!! :D

پست‌های معروف از این وبلاگ

• -با تندی مشکلی نداری؟ -نه من واقعا غذای تند دوست دارم.  این سوال و جواب رایج بین من و آنهایی است فهمیده‌اند به بمبئی قرار است بروم.  برخلاف چیزهایی که شنیدم و خواندم بمبئ خوشبو و مهربان است. از هر دکان و دکه و دستفروشی بوی خوب عود می‌آید. حیوانات کنار آدمیزاد زندگی میکنند و هرکسی سرش به کار خودش و آتیش به انبار خودش است.  از روز اول دوست مهربانم فهد و گلناز همسر ایرانیش سخاوتمندانه پذیرایی‌ام کردند. اگر نبودند قطعا کلی تجربه‌ی هیجان انگیز در غذاهای هندی را از دست میدادم.  هاستلم در بمبئی چند خانه با خانه‌ی صادق هدایت فاصله دارد. خانه‌ای که هدایت شاهکارش بوف کور را در آن نوشت و به دلیل ممنوعیتش در همینجا در تعداد معدودی چاپ کرد. داخل خانه رفتم. درها و آدمها جدید شده بودند. نرده‌ی چوبی اما همان بود. به عادت جدیدم که دست رو اجسام میگذارم و حسشان میکنم، جای دست آن فوق‌العده‌ی نا امید را حس کردم که سیگار به لب میرود تا کنار اقیانوس هند به زن اثیری، لکاته، مرد خنزرپنزری و سایه‌اش فکر کند.. راستی در همسایگی من و هدایت اقیانوس هند است.  آدرس من در بمبئی: هاستل پانادا بکپک
از اینترنت چک کردم طلوع آفتاب به وقت بمبئی و بعد گفت ۵صبح. ساعت گوشی را کوک کرده اما ساعت بدنم دقیقتر بود. یک ربع به پنج بیدار  شدم و دیدم ساعت را برای ۵عصر کوک کرده بودم. سریع پوشیدم و کوله را برداشتم و از هاستل بیرون پریدم. تمام طول راه کوتاه هاستل تا ساحل را دویدم. کوچه باران زده بود. خاک باران خورده بود و سنگفرشهای خیابان‌های بمبئی را شسته بود. انگار خدا این هندی‌ها را دوست دارد. صبح تا شب کثافت میریزند توی خیابان و نیمه های شب باران همه را میشوید. به بندر رسیدم. کشتی های پهلو گرفته‌ی چوبی. نگاه مردم غریبه. مردی که رو به آسمان و خورشید و دریا دعا میکرد. مرد تاکسیچی که ازو پرسیدم خورشید از کجا در می‌آید و او آدرسش را دقیق میداد: پشت آن کشتی بزرگ، کمی آنطرفتر از دروازه هندوستان، نوک آن ساختمان بلند.خورشید یک ربع دیگر بیرون میزند.. کلاغهای گرسنه، سگهای بیدار نشده، گداهای چشم باز نکرده پول طلب کرده، این هند بود.. این خورشیدی بود که از پشت دریاها و ابرها.. از این سوی کره زمین بیرون آمده و این من بودم که خورشید را بوسیده و سمت تو راهی کرده بودم.. پس از این هرکجا خورشیدم را ببینم به او

هندزفری

. به گمانم دیگر وقتش شده تا از شما تقدیری در یکی از شبکه‌های سوشیال مدیا به جا بیاورم. چه جایی بهتر از همینجا اصلا، که بارها به شکل محسوس و نا‌محسوس با من در انظار عمومی به سمع و نظر بینندگان رسیده‌اید. حق آب و گل دارد اینجا. سالهای مدید کنارم بودید و همسفرم. چهارتا کشور و دو تا قاره و چندین و چند شهر و همه وسائل نقلیه: اعم از کشتی و طیاره و تاکسی و اتوبوس و قطار و مترو و تراموا و هرچه مرکب است بر روی زمین و‌ دریا و آسمان را با من سوار شدید، با من بودید و اینهمه مدت از کیفیتتان کاسته نشد. تنها یکبار در شرجی هندوستان که دوروزی از کار افتادید خاطرم هست که چه دلواپس و دلتنگ‌ بودم. خسته شدید گاهی اوقات، بی‌حوصله و خموده و نویزی، گاهی خبر بد شنیدم از شما ولیکن ۳۶۶ روز سال سیصد و شصت روزش همه اش آوای موسیق بود، داستان بود، خبر خوش بود: از رشت به تهران به مسکو، به یالوا، به استانبول، به یروان، به بمبئی، به دهلی نو و به خانه کوچکم، در دفتر کارم در شالگردنم و پچ‌پچ‌هایم و تنها شما همسفرم و در برم بودید و در صندلی روبرویم که همیشه در تمام کافه‌های گیتی خالی‌اند، به چشمهای من خیره.  سفر فی‌ال