رد شدن به محتوای اصلی

پیرمردها سرزمین ندارند

کلیک کنید

یک کار قدیمی با اجراء و نام جدید

+;نوشته شده در ;2008/8/23ساعت;10:8 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;

نظرات

njdeh گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 10:26

سلام دوست عزیز وب باحالی داری امیدوارم موفق باشی راستی با تبادل لینک موافق هستی؟
مهسا گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 11:30

خوب من اشتباهی تو پست قبلی ات کامنت گذاشتم.لطفا بخون!
فرزانه گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 12:33

سلام. فوق العاده بامسما بود.
bITA گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 13:3

کاملا بستگی به آدمش داره ... بعضی جوون ها رو هم می شه همینجور ریخت دور و بعضی پیر ها رو قاب می گیرن می کوبن سینه دیوار!
Jozeph گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 13:38

و پیرزنها نیز همینطور
بهاره گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 15:24

خیلی جالب بود.یاد داستانش بخیر،خیلی وقت ها پیش شنیدم.جای بچه ی یارو جوونه خالیه ها !!
روشنک گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 16:28

نه .. من آرزو می کردم کاش پدربزرگم زنده بود و خودم ازش نگهداری م یکردم .. همه بچه ها و نوه ها هم اینقدر بی انصاف نیستن !... راستی به پست جدیدم حتماً سر بزن .. امیدوارم هیچ وقت مجبور به استفاده از توصیه هاش نشی ..
خوش خط گفت…
شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 20:9

پیرزن ها چی؟انسان فرتوت و درمونده حال آدم رو یگیره چه زن باشه چه مرد.. چه پیر باشه چه جوون..
مهسا گفت…
یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 8:42

چون راجع به پمپ مهرشهر(کرج) و اینکه اینجا زادگاه کابوسها و بدبختیهاته نوشته بودی فکر کردم که همشهری هستیم.حتما اشبتاه کردم.
ستاره گفت…
یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 17:28

نه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بنل گفت…
سه شنبه 5 شهریور1387 ساعت: 9:13

من و یاد زمینای 99 ساله انداختی .... اوففففففففففففففففففففففف!!
بنل گفت…
سه شنبه 5 شهریور1387 ساعت: 9:15

بی نظیری!
راحله گفت…
جمعه 8 شهریور1387 ساعت: 19:45

دلم خیلی سوختتتتتتتتتتتتتتتتتت !

پست‌های معروف از این وبلاگ

• -با تندی مشکلی نداری؟ -نه من واقعا غذای تند دوست دارم.  این سوال و جواب رایج بین من و آنهایی است فهمیده‌اند به بمبئی قرار است بروم.  برخلاف چیزهایی که شنیدم و خواندم بمبئ خوشبو و مهربان است. از هر دکان و دکه و دستفروشی بوی خوب عود می‌آید. حیوانات کنار آدمیزاد زندگی میکنند و هرکسی سرش به کار خودش و آتیش به انبار خودش است.  از روز اول دوست مهربانم فهد و گلناز همسر ایرانیش سخاوتمندانه پذیرایی‌ام کردند. اگر نبودند قطعا کلی تجربه‌ی هیجان انگیز در غذاهای هندی را از دست میدادم.  هاستلم در بمبئی چند خانه با خانه‌ی صادق هدایت فاصله دارد. خانه‌ای که هدایت شاهکارش بوف کور را در آن نوشت و به دلیل ممنوعیتش در همینجا در تعداد معدودی چاپ کرد. داخل خانه رفتم. درها و آدمها جدید شده بودند. نرده‌ی چوبی اما همان بود. به عادت جدیدم که دست رو اجسام میگذارم و حسشان میکنم، جای دست آن فوق‌العده‌ی نا امید را حس کردم که سیگار به لب میرود تا کنار اقیانوس هند به زن اثیری، لکاته، مرد خنزرپنزری و سایه‌اش فکر کند.. راستی در همسایگی من و هدایت اقیانوس هند است.  آدرس من در بمبئی: هاستل پانادا بکپک
از اینترنت چک کردم طلوع آفتاب به وقت بمبئی و بعد گفت ۵صبح. ساعت گوشی را کوک کرده اما ساعت بدنم دقیقتر بود. یک ربع به پنج بیدار  شدم و دیدم ساعت را برای ۵عصر کوک کرده بودم. سریع پوشیدم و کوله را برداشتم و از هاستل بیرون پریدم. تمام طول راه کوتاه هاستل تا ساحل را دویدم. کوچه باران زده بود. خاک باران خورده بود و سنگفرشهای خیابان‌های بمبئی را شسته بود. انگار خدا این هندی‌ها را دوست دارد. صبح تا شب کثافت میریزند توی خیابان و نیمه های شب باران همه را میشوید. به بندر رسیدم. کشتی های پهلو گرفته‌ی چوبی. نگاه مردم غریبه. مردی که رو به آسمان و خورشید و دریا دعا میکرد. مرد تاکسیچی که ازو پرسیدم خورشید از کجا در می‌آید و او آدرسش را دقیق میداد: پشت آن کشتی بزرگ، کمی آنطرفتر از دروازه هندوستان، نوک آن ساختمان بلند.خورشید یک ربع دیگر بیرون میزند.. کلاغهای گرسنه، سگهای بیدار نشده، گداهای چشم باز نکرده پول طلب کرده، این هند بود.. این خورشیدی بود که از پشت دریاها و ابرها.. از این سوی کره زمین بیرون آمده و این من بودم که خورشید را بوسیده و سمت تو راهی کرده بودم.. پس از این هرکجا خورشیدم را ببینم به او

هندزفری

. به گمانم دیگر وقتش شده تا از شما تقدیری در یکی از شبکه‌های سوشیال مدیا به جا بیاورم. چه جایی بهتر از همینجا اصلا، که بارها به شکل محسوس و نا‌محسوس با من در انظار عمومی به سمع و نظر بینندگان رسیده‌اید. حق آب و گل دارد اینجا. سالهای مدید کنارم بودید و همسفرم. چهارتا کشور و دو تا قاره و چندین و چند شهر و همه وسائل نقلیه: اعم از کشتی و طیاره و تاکسی و اتوبوس و قطار و مترو و تراموا و هرچه مرکب است بر روی زمین و‌ دریا و آسمان را با من سوار شدید، با من بودید و اینهمه مدت از کیفیتتان کاسته نشد. تنها یکبار در شرجی هندوستان که دوروزی از کار افتادید خاطرم هست که چه دلواپس و دلتنگ‌ بودم. خسته شدید گاهی اوقات، بی‌حوصله و خموده و نویزی، گاهی خبر بد شنیدم از شما ولیکن ۳۶۶ روز سال سیصد و شصت روزش همه اش آوای موسیق بود، داستان بود، خبر خوش بود: از رشت به تهران به مسکو، به یالوا، به استانبول، به یروان، به بمبئی، به دهلی نو و به خانه کوچکم، در دفتر کارم در شالگردنم و پچ‌پچ‌هایم و تنها شما همسفرم و در برم بودید و در صندلی روبرویم که همیشه در تمام کافه‌های گیتی خالی‌اند، به چشمهای من خیره.  سفر فی‌ال