iii!iii
پ.ن : اولین کاریکاتور با قابلیت کپی پیست !
+;نوشته شده در ;2007/12/8ساعت;9:54 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;
روزهای زیادی از کودکی تا همین امروز که نرم نرم دارد ۴۳ سالم میشود تنها، اندوهگین و در انزوا بودم. هربار به گذشته برمیگردم یادم میآید یک گوشه ساکتتری نشسته بودم. توی حیاط خلوت پشت خانه، توی اتاق، توی آن اتاق مملو از لباس مهمانیها، توی آیینه خیره به چشمهام، توی کارگاهم، گوشهی یک روستا، پشت مبل بزرگ خانه وقتی همه خواب بودند و مادر نبود و من همیشه بیدلیل گریه میکردم! گریه کردن به مثابه خود ارضایی و به مثابه مناجاتی چیزی بود. حالا نمیدانم دیر شده یا نشده. اما نه تنها نمیخواهم گریه کنم بلکه میخواهم خیلی آگاهانه برگردم پشت مبل سیاه، توی حیاط خلوت و سایر جاها، موسیوی کوچک گریان را در آغوش بگیرم و بگویم ببین نمیخوام بهت بگم قرار است اینگوهی که توشیم جای بهتری بشه اما باور کن اصلا ارزشش را نداره. میدونم قراره چی بشه، من از همونجا اومدم پیشت، اما ببین من من من من همیشه خدا کنارت هستم.. ما باهم این رو هم رد میکنیم .. موسیو تاجینو روز رحلت #یادداشت_های_پراکنده
نظرات
اینا آیه یا وایه؟
اونی که وارونه وایستاده تویی علی جان؟
چه تعمیم پذیر ! به درد همه کار و همه جور تفسیر می خوره!
!!!!!!!!!!!!!
بسته به اینکه با چه قلم (فونت) ببینیش هم متغیره.
ای بابا تو باز خودتو تحویل گرفتی آقا این دفعه زیاد از حد!!!
این یعنی من هم هستم یا دیگه نیستم؟
چه توانایی هات رفته بالاها
آدم ها با آدم های دیگرمتولد می شوندوبعدبا همان آدم هامی میریند...شایدزودتر...نوشته هایت گاهی زودترازآنچه فکرمی کنی تمام می شوند...علی عزیز...قبرشان می کنی...فکر می کنم...البته گورستانی که به وجودآوردی دیگرجا..ندارد..درست نمی گم....
واقعا استعدادهاتون کشف نشده است...!...علامت تعجب علامت مورد علاقه! منه طوری که روزی !!!!!!!!!!!!! تا همه جای نوشته هام دیده می شه!!!
تا این حد؟!!