رد شدن به محتوای اصلی

علی تجدد بازم تله پاتی شدی با من. امروز صبح به زور قلم نوری مو ورداشتم آوردم سرکار. بعد لابه لای کارام مسی [گربه است] رو کشیدمو همونطوری که توذهنمه. می خواستم واست بذارم نظر بدی کاملش کنم. الان اومدم دیدم تو اینو فرستادی[يك كار از تصويرگري خارجي] این کارش قشنگه ولی تو نباید دپ بقول خودت بشی. اینا خارجی اند. اینا از نظر بصری تقویت می شن در حد تیم ملی . مث ما تو گند و گوز راه نمی رن. شهرشون بو نمی ده. اینا این چیزا رو یاد می گیرن. بیشتر هنرشون اکتسابیه. تو اگه اونجا بودی الان رو دست همه اینا می زدی.الان کارشناس طراحی کاراکتر انیمیشن های روز دنیا با تو بود. این چیزا خوبه. منم اولا می دیدم دپ می شدم. بعد فهمیدم اینا این چیزا رو خیلیا شو یاد می گیرن. ما خاک بر سریم بابا با این مملکت آشغالمون. ببین بازم باهات حرف دارم. بعدا می بینمت.


هر شب به خودم ميگويم تمامش كن . برو يك گوشه براي خودت . بگذار دنيا و مردمانش هرطور كه ميخواهند باشند . فيس بوكت را ببند و به توالت پناه ببر و كتابت را بخوان.
من دنياي خودم را ساخته ام . من ميروم توي كارهاي خودم زندگي ميكنم . من به كارتونهاي خودم پناه ميبرم هر شب و همانجا تا صبح مي مانم و صبح كه مي شود شب را انتظار ميكشم كه از اين دنيا فرار كنم و به سرزمين اقبال برگردم


* نامه اي از يك دوست نازنين ِ‌خوب ِ همكار

نظرات

‏پیمان گفت…
سلام..

چند ماه پیش موقعی که واسه کنکور میخوندم یه شب اتفاقی رسیدم به وبلاگت همشو خوندم...باهات هم دل شدم! مخصوصا مثل خودم عاشق نامجویی...

خلاصه که برادر یه روزی مرغ تو هم تخم طلا میذاره,تخم طلا رو میفروشی باهاش یه زندگی میخری...
Altajino گفت…
@پيمان

:)

پست‌های معروف از این وبلاگ

• -با تندی مشکلی نداری؟ -نه من واقعا غذای تند دوست دارم.  این سوال و جواب رایج بین من و آنهایی است فهمیده‌اند به بمبئی قرار است بروم.  برخلاف چیزهایی که شنیدم و خواندم بمبئ خوشبو و مهربان است. از هر دکان و دکه و دستفروشی بوی خوب عود می‌آید. حیوانات کنار آدمیزاد زندگی میکنند و هرکسی سرش به کار خودش و آتیش به انبار خودش است.  از روز اول دوست مهربانم فهد و گلناز همسر ایرانیش سخاوتمندانه پذیرایی‌ام کردند. اگر نبودند قطعا کلی تجربه‌ی هیجان انگیز در غذاهای هندی را از دست میدادم.  هاستلم در بمبئی چند خانه با خانه‌ی صادق هدایت فاصله دارد. خانه‌ای که هدایت شاهکارش بوف کور را در آن نوشت و به دلیل ممنوعیتش در همینجا در تعداد معدودی چاپ کرد. داخل خانه رفتم. درها و آدمها جدید شده بودند. نرده‌ی چوبی اما همان بود. به عادت جدیدم که دست رو اجسام میگذارم و حسشان میکنم، جای دست آن فوق‌العده‌ی نا امید را حس کردم که سیگار به لب میرود تا کنار اقیانوس هند به زن اثیری، لکاته، مرد خنزرپنزری و سایه‌اش فکر کند.. راستی در همسایگی من و هدایت اقیانوس هند است.  آدرس من در بمبئی: هاستل پانادا بکپک
از اینترنت چک کردم طلوع آفتاب به وقت بمبئی و بعد گفت ۵صبح. ساعت گوشی را کوک کرده اما ساعت بدنم دقیقتر بود. یک ربع به پنج بیدار  شدم و دیدم ساعت را برای ۵عصر کوک کرده بودم. سریع پوشیدم و کوله را برداشتم و از هاستل بیرون پریدم. تمام طول راه کوتاه هاستل تا ساحل را دویدم. کوچه باران زده بود. خاک باران خورده بود و سنگفرشهای خیابان‌های بمبئی را شسته بود. انگار خدا این هندی‌ها را دوست دارد. صبح تا شب کثافت میریزند توی خیابان و نیمه های شب باران همه را میشوید. به بندر رسیدم. کشتی های پهلو گرفته‌ی چوبی. نگاه مردم غریبه. مردی که رو به آسمان و خورشید و دریا دعا میکرد. مرد تاکسیچی که ازو پرسیدم خورشید از کجا در می‌آید و او آدرسش را دقیق میداد: پشت آن کشتی بزرگ، کمی آنطرفتر از دروازه هندوستان، نوک آن ساختمان بلند.خورشید یک ربع دیگر بیرون میزند.. کلاغهای گرسنه، سگهای بیدار نشده، گداهای چشم باز نکرده پول طلب کرده، این هند بود.. این خورشیدی بود که از پشت دریاها و ابرها.. از این سوی کره زمین بیرون آمده و این من بودم که خورشید را بوسیده و سمت تو راهی کرده بودم.. پس از این هرکجا خورشیدم را ببینم به او

هندزفری

. به گمانم دیگر وقتش شده تا از شما تقدیری در یکی از شبکه‌های سوشیال مدیا به جا بیاورم. چه جایی بهتر از همینجا اصلا، که بارها به شکل محسوس و نا‌محسوس با من در انظار عمومی به سمع و نظر بینندگان رسیده‌اید. حق آب و گل دارد اینجا. سالهای مدید کنارم بودید و همسفرم. چهارتا کشور و دو تا قاره و چندین و چند شهر و همه وسائل نقلیه: اعم از کشتی و طیاره و تاکسی و اتوبوس و قطار و مترو و تراموا و هرچه مرکب است بر روی زمین و‌ دریا و آسمان را با من سوار شدید، با من بودید و اینهمه مدت از کیفیتتان کاسته نشد. تنها یکبار در شرجی هندوستان که دوروزی از کار افتادید خاطرم هست که چه دلواپس و دلتنگ‌ بودم. خسته شدید گاهی اوقات، بی‌حوصله و خموده و نویزی، گاهی خبر بد شنیدم از شما ولیکن ۳۶۶ روز سال سیصد و شصت روزش همه اش آوای موسیق بود، داستان بود، خبر خوش بود: از رشت به تهران به مسکو، به یالوا، به استانبول، به یروان، به بمبئی، به دهلی نو و به خانه کوچکم، در دفتر کارم در شالگردنم و پچ‌پچ‌هایم و تنها شما همسفرم و در برم بودید و در صندلی روبرویم که همیشه در تمام کافه‌های گیتی خالی‌اند، به چشمهای من خیره.  سفر فی‌ال