رد شدن به محتوای اصلی

به کسی بر نخوره، بر نخوره ...

" در جهنم مارهایی هست که آدم  از دست آنها به اژدهاپناه میبرد "

در خیابان سرعت گیرهایی هست که آدم به دست انداز پناه میبرد

در ماهواره شبکه هایی هست که آدم به تلویزیون ملی پناه میبرد

در میان خداپرستان کسانی هستند که آدم به کافران پناه میبرد

و ..

و اما ، در میان زنها ، زنهایی هستند که آدم نمی تواند نه به الکل ، تریاک ، کراک ، کریستال ، ویسکی ، دیازپام ، قرص سردرد ، قرض ضد بارداری !، تلویزیون ملی ...پناه ببرد . اصولا هیچ پناهگاهی یافت می نشود !

+;نوشته شده در ;2008/2/10ساعت;9:53 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;

نظرات

یکشنبه 21 بهمن1386 ساعت: 11:54

آدرس لطفن ...
miracle گفت…
یکشنبه 21 بهمن1386 ساعت: 17:49

ای بابا!
صامت گفت…
یکشنبه 21 بهمن1386 ساعت: 18:30

از طریق دکتر رنجبر راد با اینجا آشنا شدم.خیلی جالب می نویسن(کسی تا حالا بهتون گفته بود؟!)اول فکر می کردم که با یه طراح طرفم ولی میبینم که نویسنده هستین.!خوشحال میشم از این به بعد بهتون سر بزنم
یکشنبه 21 بهمن1386 ساعت: 23:4

اشعار يخمكي + تعطیلات زورکی × انتخابات راستکی : عکس های مفتکی = افاضات جدید بدپیله ی کشککی!!!با سلام و ارادت و ماچ و لاس و سپاس به خاطر حضور سبز و شیرینت در کاخمان و باقی مخلفات و قضایا، نمردیم و بالاخره با لاطائلاتی یخ زده شبانه به روز شدیم. بفررررمااااااا!!!در کامنتی دیگر جهت همراهی و همکلامی با این پست جانانه ات خدمت خواهیم رسید. باقی بقایت، براد پیت دور از چشم آنجلینا جولی فدایت یا شایدم برعکس. هر جور راحتی!!!
سارا گفت…
دوشنبه 22 بهمن1386 ساعت: 0:15

من خیلی خوش خنده نیستم....ولی اینجا همش می خندم! نه، خوش خنده هستم واقعا...اینجا هم همش می خندم! پست قبلی عالی بود!!!!وای خدا!!!!به نظرم به درد زن های اینچنینی، مردان آنچنانی می خوردن! از همونا که در و تخته خوب به چفت می شن!
غریبه گفت…
دوشنبه 22 بهمن1386 ساعت: 3:2

پس تکلیف آقایون چی شد این وسط؟من به کی و کجا باید پناه ببرم ؟
اسپایدرمرد گفت…
دوشنبه 22 بهمن1386 ساعت: 9:24

فقط یه پناهگاه هست! اونم بغل خودشونه..!
دوشنبه 22 بهمن1386 ساعت: 11:21

ای بابا...
دوشنبه 22 بهمن1386 ساعت: 16:9

معلومه که خیلی از دست این جنس لطیف کشیدین ... من با همدردی به روزم
امير سالار گفت…
دوشنبه 22 بهمن1386 ساعت: 20:46

علي جان، جمله آخريت اشکال داره. نه اينکه حالا خيلي دستور شناس باشيم آ، نه بابا. همينجوري ميگم. اون "نه" يي که بعد "نمي تواند" آوردي بايد يه "چي" منفي ديگه ام دنبالچه داشته باشه البته قبل از نقطه. همين.
محمود گفت…
سه شنبه 23 بهمن1386 ساعت: 13:22

سلام . می شود به خداد پناه برد . موفق باشی .
چهارشنبه 24 بهمن1386 ساعت: 16:41

موافقم ...
bITA گفت…
چهارشنبه 24 بهمن1386 ساعت: 18:29

و در میان وبلاگ ها هم وبلاگ هایی هست که هارت و پورت هاشون هم برخورنده نیست !
سارا.ک.ب گفت…
پنجشنبه 25 بهمن1386 ساعت: 1:3

باز زدین به تیپ هم شکایتتو کردی تو بوق! علی باز که تا نوک دماغتو دیدی که؟؟؟
_______________
ALITAJADOD پاسخ ميدهد :
یا مشکل از دماغ منه که به درازی سرزمین آبا اجدادیمه یا اینکه لطف کنید از نوک دماغ من پیاده بشین ، جمیعن !
رها گفت…
پنجشنبه 25 بهمن1386 ساعت: 10:31

این دسته از زن‌ها قابل ستایش‌اند.
آدم عجیب گفت…
پنجشنبه 25 بهمن1386 ساعت: 12:7

زنها ی مریخی و مردهای ونوسی یا بالعکس یعنی اینکه جهان ذهنی زنها با مردها یکی نیست . گاهی هر دو فیلشان یاد سیاره ی خودش را میکند و آنوقت است که مردها از زنها و زنها از مردها به این شدت می نالند . از شوخی که بگذزیم از نظر من ازدواج یک عادتی است که در آینده از سر آدمها خواهد افتاد . و جایش را به دوستیهایی مثل دوستی سیمین دوبوار و سارتر یا کافکا و ملینا می دهد . که خود هم دارای فلسفه ای است و هم این دردها را ندارد . خدا هم این وعده را داده . در بهشت دیگر ازدواج وجود ندارد . و شاید اینکه خدا میگوید آنجا همه اش لذت است این است که آنجا انسان کاملا تکامل یافته میفهمد که ازدواج یک عادت بوده است . البته قبل از بهشت همینجا دارد اتفاق می افتد . فقط ای کاش اخلاق یا فلسفه ای جای این رابطه ی آزاد بی ازدواج را بگیرد
صامت گفت…
پنجشنبه 25 بهمن1386 ساعت: 12:56

آقای دکتر چیزی راجع به شما به من نگقتن.من از لینکای دکتر به اینجا رسیدم ولی شنبه که باهاشون کلاس دارم حتما ازشون سوال می کنم.راستی نمی خواین آپ کنین!؟
نگین گفت…
یکشنبه 28 بهمن1386 ساعت: 21:30

خیلی باحال بود
ديدار گفت…
سه شنبه 30 بهمن1386 ساعت: 8:2

علي جان سلام. مثل هميشه عالي بود. هيچوقت از سر زدن به وبلاگ تو پشيمون نميشم خدائيش. در مورد زنها هم لطفا همشونو با هم جمع نبند مثلا خود من خيلي زن خوبيم ميتونيد بيايد تحقيق كنيد
بادسوار گفت…
چهارشنبه 1 اسفند1386 ساعت: 8:2

پست‌های معروف از این وبلاگ

• -با تندی مشکلی نداری؟ -نه من واقعا غذای تند دوست دارم.  این سوال و جواب رایج بین من و آنهایی است فهمیده‌اند به بمبئی قرار است بروم.  برخلاف چیزهایی که شنیدم و خواندم بمبئ خوشبو و مهربان است. از هر دکان و دکه و دستفروشی بوی خوب عود می‌آید. حیوانات کنار آدمیزاد زندگی میکنند و هرکسی سرش به کار خودش و آتیش به انبار خودش است.  از روز اول دوست مهربانم فهد و گلناز همسر ایرانیش سخاوتمندانه پذیرایی‌ام کردند. اگر نبودند قطعا کلی تجربه‌ی هیجان انگیز در غذاهای هندی را از دست میدادم.  هاستلم در بمبئی چند خانه با خانه‌ی صادق هدایت فاصله دارد. خانه‌ای که هدایت شاهکارش بوف کور را در آن نوشت و به دلیل ممنوعیتش در همینجا در تعداد معدودی چاپ کرد. داخل خانه رفتم. درها و آدمها جدید شده بودند. نرده‌ی چوبی اما همان بود. به عادت جدیدم که دست رو اجسام میگذارم و حسشان میکنم، جای دست آن فوق‌العده‌ی نا امید را حس کردم که سیگار به لب میرود تا کنار اقیانوس هند به زن اثیری، لکاته، مرد خنزرپنزری و سایه‌اش فکر کند.. راستی در همسایگی من و هدایت اقیانوس هند است.  آدرس من در بمبئی: هاستل پانادا بکپک
از اینترنت چک کردم طلوع آفتاب به وقت بمبئی و بعد گفت ۵صبح. ساعت گوشی را کوک کرده اما ساعت بدنم دقیقتر بود. یک ربع به پنج بیدار  شدم و دیدم ساعت را برای ۵عصر کوک کرده بودم. سریع پوشیدم و کوله را برداشتم و از هاستل بیرون پریدم. تمام طول راه کوتاه هاستل تا ساحل را دویدم. کوچه باران زده بود. خاک باران خورده بود و سنگفرشهای خیابان‌های بمبئی را شسته بود. انگار خدا این هندی‌ها را دوست دارد. صبح تا شب کثافت میریزند توی خیابان و نیمه های شب باران همه را میشوید. به بندر رسیدم. کشتی های پهلو گرفته‌ی چوبی. نگاه مردم غریبه. مردی که رو به آسمان و خورشید و دریا دعا میکرد. مرد تاکسیچی که ازو پرسیدم خورشید از کجا در می‌آید و او آدرسش را دقیق میداد: پشت آن کشتی بزرگ، کمی آنطرفتر از دروازه هندوستان، نوک آن ساختمان بلند.خورشید یک ربع دیگر بیرون میزند.. کلاغهای گرسنه، سگهای بیدار نشده، گداهای چشم باز نکرده پول طلب کرده، این هند بود.. این خورشیدی بود که از پشت دریاها و ابرها.. از این سوی کره زمین بیرون آمده و این من بودم که خورشید را بوسیده و سمت تو راهی کرده بودم.. پس از این هرکجا خورشیدم را ببینم به او

هندزفری

. به گمانم دیگر وقتش شده تا از شما تقدیری در یکی از شبکه‌های سوشیال مدیا به جا بیاورم. چه جایی بهتر از همینجا اصلا، که بارها به شکل محسوس و نا‌محسوس با من در انظار عمومی به سمع و نظر بینندگان رسیده‌اید. حق آب و گل دارد اینجا. سالهای مدید کنارم بودید و همسفرم. چهارتا کشور و دو تا قاره و چندین و چند شهر و همه وسائل نقلیه: اعم از کشتی و طیاره و تاکسی و اتوبوس و قطار و مترو و تراموا و هرچه مرکب است بر روی زمین و‌ دریا و آسمان را با من سوار شدید، با من بودید و اینهمه مدت از کیفیتتان کاسته نشد. تنها یکبار در شرجی هندوستان که دوروزی از کار افتادید خاطرم هست که چه دلواپس و دلتنگ‌ بودم. خسته شدید گاهی اوقات، بی‌حوصله و خموده و نویزی، گاهی خبر بد شنیدم از شما ولیکن ۳۶۶ روز سال سیصد و شصت روزش همه اش آوای موسیق بود، داستان بود، خبر خوش بود: از رشت به تهران به مسکو، به یالوا، به استانبول، به یروان، به بمبئی، به دهلی نو و به خانه کوچکم، در دفتر کارم در شالگردنم و پچ‌پچ‌هایم و تنها شما همسفرم و در برم بودید و در صندلی روبرویم که همیشه در تمام کافه‌های گیتی خالی‌اند، به چشمهای من خیره.  سفر فی‌ال