رد شدن به محتوای اصلی

مسابقه

اولین مسابقه کاریکاتور با موضوع : یک استعداد درک نشده "

هر آنچه از او میدانید ....

شرایط: شرکت در مسابقه برای عموم و عموت . خالم و خالت و غیره  آزاد است

زمان ارسال همین امروز !!( به سبک کیهان کاریکاتور !!)

جوایز : نفر اول یک بوئینگ ۷۴۷ + لوح تقدیر

نفر دوم و سوم بعدا اعلام خواهد شد

+;نوشته شده در ;2007/12/27ساعت;10:30 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;

نظرات

پنجشنبه 6 دی1386 ساعت: 11:18

چه خوبه توی اولین مسابقه کاریکاتور اول بشی....من به تو رای میدم.امیدوارم بذاری یه بوق با 747 بزنم.
زهرا گفت…
جمعه 7 دی1386 ساعت: 12:56

سلام دوست عزیزمجله "پرنیان" نشریه ای است که سعی دارد پای در وادی گسترده ادبیات و هنر گذارد و در این راه نیز قدم های نخست خود را با انتشار شماره های ۱ (زمستان ۱۳۸۵) و ۲-۳ (بهار و تابستان ۱۳۸۶) برداشته است. "پرنیان" با تلاش اعضای "کانون ادبی پرنیان" دانشگاه شهید بهشتی منتشر می شود. پرنیان" آماده است تا از مطالب شما در زمینه های داستان٬ شعر٬ نقد٬ ترجمه٬ طنز٬ تاریخ٬ موسیقی٬ نقاشی٬ طراحی٬ کاریکاتور و ... در صورت تایید در شماره آینده استفاده کندبرای برقرار تماس میتوانید از پست الکترونیک مجله استفاده کنید: parnian.mag@gmail.com
بادسوار گفت…
جمعه 7 دی1386 ساعت: 15:21

سلام این مسابقه رو اگه کاریکاتور بلد نباشی هم میشه شرکت کرد نه؟
امین گفت…
جمعه 7 دی1386 ساعت: 22:14

عید شما مبارک
bITA گفت…
شنبه 8 دی1386 ساعت: 16:8

ای بابا من دیر رسیدم دو روز ! تمدید نمی شه ؟! ( به سبک ایرونی جماعت !!)
مصطفی گفت…
یکشنبه 9 دی1386 ساعت: 20:14

اصلا نمی دونم واسه چی؟اصلا تو چی هستی ؟من اینجا چه غلطی می کنم ؟این موسیقی داره با من چکار می کنه ؟لعنتی حال خوش امروز منو با این نوا خراب کردی سیگار لازم شدم ، اما قبل از اون باید تو را پیوند کنم ،باید تو را هم به خود ببندم و بکِشم.
یاغی گفت…
جمعه 16 مرداد1388 ساعت: 17:1

پست‌های معروف از این وبلاگ

• -با تندی مشکلی نداری؟ -نه من واقعا غذای تند دوست دارم.  این سوال و جواب رایج بین من و آنهایی است فهمیده‌اند به بمبئی قرار است بروم.  برخلاف چیزهایی که شنیدم و خواندم بمبئ خوشبو و مهربان است. از هر دکان و دکه و دستفروشی بوی خوب عود می‌آید. حیوانات کنار آدمیزاد زندگی میکنند و هرکسی سرش به کار خودش و آتیش به انبار خودش است.  از روز اول دوست مهربانم فهد و گلناز همسر ایرانیش سخاوتمندانه پذیرایی‌ام کردند. اگر نبودند قطعا کلی تجربه‌ی هیجان انگیز در غذاهای هندی را از دست میدادم.  هاستلم در بمبئی چند خانه با خانه‌ی صادق هدایت فاصله دارد. خانه‌ای که هدایت شاهکارش بوف کور را در آن نوشت و به دلیل ممنوعیتش در همینجا در تعداد معدودی چاپ کرد. داخل خانه رفتم. درها و آدمها جدید شده بودند. نرده‌ی چوبی اما همان بود. به عادت جدیدم که دست رو اجسام میگذارم و حسشان میکنم، جای دست آن فوق‌العده‌ی نا امید را حس کردم که سیگار به لب میرود تا کنار اقیانوس هند به زن اثیری، لکاته، مرد خنزرپنزری و سایه‌اش فکر کند.. راستی در همسایگی من و هدایت اقیانوس هند است.  آدرس من در بمبئی: هاستل پانادا بکپک
از اینترنت چک کردم طلوع آفتاب به وقت بمبئی و بعد گفت ۵صبح. ساعت گوشی را کوک کرده اما ساعت بدنم دقیقتر بود. یک ربع به پنج بیدار  شدم و دیدم ساعت را برای ۵عصر کوک کرده بودم. سریع پوشیدم و کوله را برداشتم و از هاستل بیرون پریدم. تمام طول راه کوتاه هاستل تا ساحل را دویدم. کوچه باران زده بود. خاک باران خورده بود و سنگفرشهای خیابان‌های بمبئی را شسته بود. انگار خدا این هندی‌ها را دوست دارد. صبح تا شب کثافت میریزند توی خیابان و نیمه های شب باران همه را میشوید. به بندر رسیدم. کشتی های پهلو گرفته‌ی چوبی. نگاه مردم غریبه. مردی که رو به آسمان و خورشید و دریا دعا میکرد. مرد تاکسیچی که ازو پرسیدم خورشید از کجا در می‌آید و او آدرسش را دقیق میداد: پشت آن کشتی بزرگ، کمی آنطرفتر از دروازه هندوستان، نوک آن ساختمان بلند.خورشید یک ربع دیگر بیرون میزند.. کلاغهای گرسنه، سگهای بیدار نشده، گداهای چشم باز نکرده پول طلب کرده، این هند بود.. این خورشیدی بود که از پشت دریاها و ابرها.. از این سوی کره زمین بیرون آمده و این من بودم که خورشید را بوسیده و سمت تو راهی کرده بودم.. پس از این هرکجا خورشیدم را ببینم به او

هندزفری

. به گمانم دیگر وقتش شده تا از شما تقدیری در یکی از شبکه‌های سوشیال مدیا به جا بیاورم. چه جایی بهتر از همینجا اصلا، که بارها به شکل محسوس و نا‌محسوس با من در انظار عمومی به سمع و نظر بینندگان رسیده‌اید. حق آب و گل دارد اینجا. سالهای مدید کنارم بودید و همسفرم. چهارتا کشور و دو تا قاره و چندین و چند شهر و همه وسائل نقلیه: اعم از کشتی و طیاره و تاکسی و اتوبوس و قطار و مترو و تراموا و هرچه مرکب است بر روی زمین و‌ دریا و آسمان را با من سوار شدید، با من بودید و اینهمه مدت از کیفیتتان کاسته نشد. تنها یکبار در شرجی هندوستان که دوروزی از کار افتادید خاطرم هست که چه دلواپس و دلتنگ‌ بودم. خسته شدید گاهی اوقات، بی‌حوصله و خموده و نویزی، گاهی خبر بد شنیدم از شما ولیکن ۳۶۶ روز سال سیصد و شصت روزش همه اش آوای موسیق بود، داستان بود، خبر خوش بود: از رشت به تهران به مسکو، به یالوا، به استانبول، به یروان، به بمبئی، به دهلی نو و به خانه کوچکم، در دفتر کارم در شالگردنم و پچ‌پچ‌هایم و تنها شما همسفرم و در برم بودید و در صندلی روبرویم که همیشه در تمام کافه‌های گیتی خالی‌اند، به چشمهای من خیره.  سفر فی‌ال