چه همه نشسته ای و عکسهایت را از ابتدای خلقتت تا همین آخرینش که در پارک و سیزده بدر و روی ترن هوایی انداخته ای، که انداخته اند ازت نگاه کرده ای و خودت را با صورتهای گوناگون دیده ای اما حواست به این مطلب نبودکه کسان دیگری را هم نگاه کنی . آدمهایی که نه فامیلند آنجا و نه می شناسیشان . متوجه شده ای آدمهای غریبه داخل عکست را ؟ همانی که دارد پشتت قدم میزند . همانی که کمی آن سو تر نشسته است و بستنی می لیساند و آن کودکی که هم سن کودکی های تو بود آن روزها و توپ بازی میکند اما فلو است ، تار است و نمی بینی چهره اش را . یکبار بیا از نو بنشینیم یا اصلن یک نمایشگاهی بزنیم از آدمهای غریبه عکسهایمان و فکر کنیم الان کجا هستند و چه می کنند و چه می اندیشند . مهمانان ناخوانده آلبوم خانوادگی ات . مردمانی که تند تند می دوند تا در عکس نباشند مبادا خراب بشود و حالا برایت مهم می شوند و دوست داری عاقبت به خیر شده باشند . فکر کن به آن انسان تار شده پشت سرت . فکر کن تو هم یکی از آنها هستی در آلبوم مردی مهاجر در کانادا ، زنی در یک روستا ، دختری در اندیمشک ، پسری در رشت
+;نوشته شده در ;2010/5/4ساعت;21:10 توسط;.:ALITAJADOD:.; |;
حالا در خانه جدیدم . خانه بزرگ است . بزرگ یعنی از خانه هایی که داشتیم تا بحال بزرگتر . اولین خانه ای که داشتیم یک خانه بود در حد یک راهرو که باید یکوری خودمان را از اتاق خواب به آشپزخانه می رساندیم .گاهی اوقات رسیدن به توالت سخت بود و جانکاه و ایراداتی بر ما وارد می شد . جمعه ها یادم است وقتی می رفتیم خانه پدری ام من کله معلق می زدم سر سفره و می دویدم مثل دیوانه ها . خودم هم نمی دانستم چرا واقعن . خانه بعدی بزرگتر بود اما موش داشت و نقشه کشی اش خیلی بد بود و پرتی زیاد داشت و من دستم به خون چند موش آلوده شد . عمله ها با همدیگر شور کردند و آن خانه را ساخته بودند . عین این فیلمهایی که فیلمنامه ندارد یا این نود شبی ها که می گویند بروید جلوی دوربین بزنید توی سرو کله خودتان ملت بخندند . اینطور خانه ای بود . دوتا خانه دیگر عوض کردیم تا آمدیم اینجا و اینجا بزرگ است برایمان . خوب است . توالت فرنگی دارد و من توالت اینطوری دوست دارم . از یکجا باید فرهنگ را شروع کرد . ما که نمی توانیم برویم اروپا پس اروپا را بیاوریم اینجا و چه جایی به تر از توالت که ارادت دارم به ایشان . پرده ها را کرکره ای چوبی...
نظرات
www.ghalamlink.com لينك باكس قلم لينك - - - براي درج لينک شما در لينک باکسابتداوارد سايت ما شويد.1- کد لينک باکس ما را در قالب وبلاگتان قرار دهيد.2-بعد در سايت ما لينک خود را ارسال کنيد.
سلام وبلاگ با حالی داریبهم سر بزن
پیشاپیش ببخشید بابت کامنت بی ربطم! تازه با این وبلاگ آشنا شدم، راستش این آهنگ پس زمینه ای که گذاشتید بد جور منو گرفت... می خواستم اگه ممکنه یکم اطلاعات بهم بدید، مثل سبکش، اسمش، یا یه سایت که بتونم آهنگ هایی مثلش رو پیدا کنم، اگه جوابم رو اینجا یا توی مِیل بدید ممنون میشم...با تشکر
من هميشه بيشتر از اينكه به عكس خودم نگاه كنم، حواشي عكس رو مي بينم و به لحظه اي فكر ميكنم كه مثل آبروشن افتاده توي تله عكس من!( آبروشن حشره ايه كه روي سطح بركه ها پرواز ميكنه و در تاريكي نور كوچكي رو با خودش اينور اونور ميكنه)
من یه عالمه عکس دارم از بدو خلقتم تا الان. ولی همیشه که بر میگردم بهشون نگاه می کنم حالم به طرز وحشتناکی بد میشه . یجور حسرت یجور غصه یجور حس پایان . ولی شاید از الان یه حس سوال هم اضافه بشه به همه این حس ها. دنیای غریبین دنیای عکسها. هم دوسشون دارم و هم ازشون متنفرم . شاید قبل از اینکه دنبال اون آدما تو عکسامون باشیم بهتره اول خودمون توشون پیدا کنیم . من که گاهی خودم تشخیص نمیدم تو عکسام . ترسناکه .
برم يه نگا به عكسام بندازم......
یا توی آلبوم سبز سرِ شاخک داری در ستاره ای دور! آخ خ خ خ خ، اگر شده باشد... !
سرگرمی سه سال زنگ تفریح من و دوستام توی دبیرستان این بود که گذشته و آینده ی بقیه بچه های مدرسه رو که 800 نفر بیشتر بودند ، حدس بزنیم.منم گاهی آدم های کمرنگ اطرافم رو پررنگ می کنم.خوبه آدم گاهی خودش رو بزاره جای همون آدم ها .مثل همون راننده تاکسی یه که نزدیک بود بره زیر ماشین.این جوری بهتر می شه باهاشون ارتباط برقرار کرد.در مورد بقیه ی نوشته هات هم .... خیلی خوشم می آد!!
در مورد عکس هم ، باید بگم چیز عجیبی یه . من این رو وقتی فهمیدم که بعضی از عکس ها شدند "آخرین عکس های بابام"!!!!!!!!نگاه ها معنی پیدا کرد. تماس های دست ها و صورت ها باهم ...همه ارزشمند شدند.آدم های الکی یه توی عکس ها هم که دنیایی دارند.عجب چیزی گفتی ها! کلی ذهنم مشغول شد
يادم رفت بگم، لينكهاي سايت تو هم همان تصاوير در حاشيه عكس بودند كه حذفشان كردي!
_______________
ALITAJADOD پاسخ ميدهد :
لینکها هستند فقط نمی دانم چرا در Internet explorer نمایش داده نمی شوند . اتفاقن گودری اش هم کرده ام !
همیشه بهشون فکر کرده بودم...آدمای غریبه ی عکسام...اما هیچوقت جدی نگرفته بودم...اینطوری که نگاه کردید و گفتید جالبه..
همیشه که نه، اما گاهی خب بهشون فکر میکنم...رای میگین، انگار جزئی از زندگی باشن، انگار ...
یه هفته زمان برد تا آرشیوتون رو بخونم.از سال 87 که بیشتر مینویسید و کمتر میکشید(طرح). نوشته هارو بیشتر دوست دارم. از اون بهروز(به روز) ها هم نیستم من مه روزشونم.خیلی وقته میشناسمت ولی کامنت......به هر حال قلمت خوبه چه روی کیبورد چه روی کاغذ.پاینده باشی و درک شده.
اگر به آدمهای محو شده فکر نمی کردید، اگر برایتان مهم نبودند و آرزوی عاقبت بخیریشان را نداشتید که کاریکاتوریست درک نشده ی ما نبودید. همین هاست که اینجا را اینهمه دوست داشتنی کرده.
دیروز از قضا ایمیلی دریافت کردم که نقش آدم زمینه بسیار پر رنگ بود . ایشان داشتند با تمام قوا پشت سر دو نفر اصلی روی یک تخته سنگ کار خرابی می کردند . بلافاصله یاد پست شما افتادم کاش ایمیل شمارا داشتم تا برایتان بفرستم اندکی گشایش روح شود .
سلام وسايل براي كاريكاتور كشيدن معرفي مي كنين؟كتاب يا كاس هم اگه شد!
_______________
ALITAJADOD پاسخ ميدهد :
دیدن بهتر کلاس است . همین
من وقتی دارم عکس می بینم همیشه به اون آدما فکر میکنم ...اینکه الان کجان... ....الان دارن به چی فکر میکنن ...خوشبختن یا نه ...اصلا فکرشم میکنن که من الان دارم بهشون نگاه میکنم؟...این نفوذ توی فکر آدما واسم خیلی جالبه ....خیلی درکت کردم درک نشده...من حتی از این هم پا فراتر گذاشتم به سرنشین های ماشینایی که از پنجره ی اتاقم میبینم فکر میکنم ....حتی به سر نشین های هواپیماها!!!!!انگار دیگه زیادی خلم
_______________
ALITAJADOD پاسخ ميدهد :
نه خل نیستید . چون من هم نیستم :) من هم همیشه به آن 500 ششصد نفری که دارند بالای سرم پرواز می کنند و شاید اصلن در این کشور پیاده هم نشوند فکر میکنم
چه حس قشنگ و نگاه قشنگتری .شاید هیچ وقت پس زمینه ی عکستون نبودم یا با هواپیما از بالا سرتون رد نشدم اما از صمیم قلب بهترینها رو براتون آرزو می کنم .ممنون به خاطر دید قشنگ و تازه ای که وارد زندگیم کردید .
از وبلاگ شما دیدن کردم جالب بود خوشحال می شم با هم تبادل لینک کنیم.
تا حالا اینجوری تگاش نکردم